گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست          بین من وعشق تو دمی فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبر کن وگوش به من کن            گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست

پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف                تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت         جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

رفتی تو خدا پشت وپناهت به سلامت               بگذار بسوزد دل من مسئله ای نیست

 اینک که می نویسم، این نامه را برایت،

افسوس سخت خالیست، اینجا همیشه جایت،

بعد از سلام اینبار، سه نقطه می گذارم.

شاید قبول کردی، یکجا شوم فدایت.

باید خودت بفهمی،منظور نقطه چین را،

یعنی به رسم عادت، دل می کند هوایت،

در، هست گوشم اما، دروازه نیست جانا،

پیچیده در دل من،تکرار هر صدایت،

من از تو دل نکندم، من دوست دارمت باز.

یعنی که می نشینم، یک عمر من به پایت،

این که غزل بگویم، در اختیار من نیست،

مثل همیشه باشد، تقصیر چشمهایت.

پایان این غزل هم،پایان نامه ام شد.

باشد همیشه قلبم، هر گوشه ای فدایت...

در هجوم سخت تند باد

یک نفر با یک چراغ از ره رسید

او اگرچه بیگانه اما آشنا بود !

در درون قلب تنهایم یک بغل یاس و اقاقی بود

و من با هر چه پاکی و صداقت دل به او دادم ....

دوستت دارم شقایق جونم